เรื่องสั้นของฉัน (ต่อ)

 

จากบ้านที่ว่างเปล่าจนถึงวันที่บ้านไม่มีสี

จากหัวใจจนถึงสมอง

ถ้าเขาทำได้เขาจะไม่ย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไร เพราะว่าเขาพบว่าตัวเองไม่ต้องการสิ่งที่ เสียใจอีกแล้ว

เขาไม่เคลื่อนย้ายความทรงจำในอดีตหรือบิดเบือนมัน เพราะว่าไม่มีทางที่จะเอาส่วนที่ดีออกจากความทรงจำ

การพกพาความทรงจำทั้งหมดไปในชีวิตไม่ใช่เรื่องเศร้าหรือเสียใจอีก……

เสมือนการหายใจ ….. ความรู้สึกได้ถึงลมหายใจไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเวลา มันรับรู้ได้เมื่อเราคิดถึง

เช่นเดียวกัน ความรักและคิดถึง มีจริงแต่ไม่ได้รู้สึกตลอดเวลา

ถ้าเราดำเนินชีวิตพร้อมกับลมหายใจนั้นอยู่แล้ว เราจึงไม่จำเป็นต้องนึกถึงลมหายใจนั้นตลอดเวลา

เพราะมันมีอยู่จริงและคงอยู่ให้ได้รู้สึกในบางเวลา…

ตอนที่หนึ่ง

One thought on “เรื่องสั้นของฉัน (ต่อ)”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

17 + 2 =