เมื่อสิ่งที่เห็นคือปัจจุบัน แล้วความทรงจำคืออดีต
………………คิด อยู่ ตอนนี้ว่า
ถ้าผมมองหาตัวเอง ในมุมมองคนอื่น กับ
มองตัวเองในกระจก ภาพที่ได้จะต่างกัน หรือไม่
และ ถ้าเสียงที่ดังขึ้นไม่ได้เกิดจากการเพิ่มเสียงนั้น แต่เกิดจากเสียงรบกวนนั้นน้อยลง
เนื้อเรื่องกล่าวถึงเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกพ่อเลี้ยงบังคับให้เดินขายไม้ขีดไฟ ท่ามกลางความหนาวเย็นในคืนวันส่งท้ายปีเก่า เด็กหญิงกำลังจะทุกข์ทรมานเนื่องจากความหิวและความหนาวเย็น เธอจึงจุดไม้ขีดไฟเพื่อให้ความอบอุ่นกับร่างกาย เมื่อเธอจุดไม้ขีดไฟแต่ละก้าน เธอก็ได้ระลึกถึงความสุขที่เคยมี ความรักที่เคยได้รับจากคุณยายที่เสียชีวิตไปแล้ว ในเช้าวันปีใหม่ ชาวเมืองที่เดินผ่านมาได้พบกับร่างไร้ชีวิตของเด็กหญิง กับก้านไม้ขีดไฟที่ถูกจุดแล้วอยู่รอบตัวเธอ
เป็นเรื่องราวนิทานในวัยเด็กที่ ดูหรืออ่านมานานแล้ว ทำให้ผมนึกถึงเมื่ออากาศหนาวช่วงปีใหม่ปีนี้ 2011
“เมื่อมันไม่ได้เกิดขึ้น แสดงว่าผมฝันไปหรือมันเป็นเรื่องจริง” เป็นประโยคหนึ่งที่ถามมาในความคิดช่วงเวลาหนึ่ง
เลยยกคำหนึ่งขึ้นมาเพื่อจะอธิบายคำถามนั้น ” เรื่องจริงที่ว่าเราเลิกกันแล้ว ” ความหมายมันถูกสร้างให้อยู่ในสองส่วน
คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น กับ เรื่องที่ผมคิดเอง (สิ่งที่ไม่เกิดขึ้นจริง)
มันเหมือนกับความฝันที่สร้างไม่เสร็จ….หลังจากนั้นผมก็สร้างโลกของผมเองในความฝัน มันถูกตัดเข้ามาในโลกนี้เป็นบางครั้ง
ผมคิดว่า…….โลกที่ไม่มีจริง เกิดขึ้นทั้งตอนนอนและตอนตื่น
ช่วงเวลาที่ผมใช้อยู่ในโลกไหนโลกหนึ่งนานเกินไป……..ทำให้ตัวผมเองห่างจาก……..อีกโลกหนึ่ง
แต่ทั้งหมดนั้นมีประโยชน์ต่อตัวผมเองมาก ทำให้ผมเข้าใจ ตัวเองมากขึ้น
วันเวลาที่เดินไปข้างหน้า …แต่บางอย่างในตัวผมมันเดินตามเวลานั้นไม่ทัน
ผมเองที่เคลื่อนที่ช้าลง ……… อาจเพราะว่าเป้าหมายที่ไม่ชัดเจน หรือว่า เพราะรอบางอย่าง
แต่สิ่งหนึ่งที่เข้าใจ คือ หน่วยนับ ของความสุข และความทุกข์นั้น แยกออกจากกัน
ไม่สามารถ นำมาหักออกหรือทดแทนได้
ความทุกข์ยังคงเหมือนเดิม และความสุขก็ยังมีมาให้ได้รับ
…
…
…
เราพกพาเรื่องราว ทั้งสองอย่างนั้น เดินทางไปกับตัวเรา ตลอดไป
” มันก็เป็นแค่ความรู้สึก ……………………. จะเอาอะไรมากกับ ความรู้สึก ” Samart Max
จุดอ่อน ที่เกิดขึ้นหลังจากวันนั้น มันยังคงเป็นอย่างนั้น เสมอ
แม้นจะมีเหตุผล แต่เราก็หมดความเชื่อ จากวันนั้น ไปแล้ว
หลังจากวันนั้น สิ่งที่ทำให้ผมรู้จักและเด่นชัด คือความอ่อนแอในตัวผม
จุดอ่อนที่ผมไม่เคยเจอ คุณเป็นคนที่ค้นพบมัน คุณอาจไม่รู้ แต่ผลลัพธ์ของมันไม่มีวันเปลี่ยน
เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากคำว่า รักและผูกพันธ์ ทีคุณหามันเจอในตัวผม
…..
พึ่งดูหนังเกาหลีเรื่องนึงจบ คู่รักคู่นึงได้ เปรียบเทียบ ความสัมพันธ์ที่น่าสนใจเหมือนกัน
เค้าเปรียบเทียบถึงสายรุ้งที่สวยงามที่เรามองเห็น
เปรียบได้เหมือนกับตอนที่เรามองคนรัก มันสวยงามยากที่จะหาอย่างอื่นมาทดแทน
แต่เมื่อเราต้องการเข้าใกล้สายรุ้งนั้น มันก็จะหายไปไม่มีให้เห็น
เราอยู่ตรงนี้ดีกว่า …เห็นแล้วมีความสุข
