Category Archives: ทั่วไป

เรื่องสั้นของฉัน (ต่อ)

 

จากบ้านที่ว่างเปล่าจนถึงวันที่บ้านไม่มีสี

จากหัวใจจนถึงสมอง

ถ้าเขาทำได้เขาจะไม่ย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไร เพราะว่าเขาพบว่าตัวเองไม่ต้องการสิ่งที่ เสียใจอีกแล้ว

เขาไม่เคลื่อนย้ายความทรงจำในอดีตหรือบิดเบือนมัน เพราะว่าไม่มีทางที่จะเอาส่วนที่ดีออกจากความทรงจำ

การพกพาความทรงจำทั้งหมดไปในชีวิตไม่ใช่เรื่องเศร้าหรือเสียใจอีก……

เสมือนการหายใจ ….. ความรู้สึกได้ถึงลมหายใจไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเวลา มันรับรู้ได้เมื่อเราคิดถึง

เช่นเดียวกัน ความรักและคิดถึง มีจริงแต่ไม่ได้รู้สึกตลอดเวลา

ถ้าเราดำเนินชีวิตพร้อมกับลมหายใจนั้นอยู่แล้ว เราจึงไม่จำเป็นต้องนึกถึงลมหายใจนั้นตลอดเวลา

เพราะมันมีอยู่จริงและคงอยู่ให้ได้รู้สึกในบางเวลา…

ตอนที่หนึ่ง

เวลา และ เหตุการณ์

เมื่อสิ่งที่เห็นคือปัจจุบัน แล้วความทรงจำคืออดีต

………………คิด อยู่ ตอนนี้ว่า

ถ้าผมมองหาตัวเอง ในมุมมองคนอื่น กับ

มองตัวเองในกระจก ภาพที่ได้จะต่างกัน หรือไม่

และ ถ้าเสียงที่ดังขึ้นไม่ได้เกิดจากการเพิ่มเสียงนั้น แต่เกิดจากเสียงรบกวนนั้นน้อยลง

ภาพจาก  Extremely Loud & Incredibly Close 

คิดถึง เด็กหญิงขายไม้ขีดไฟ

เนื้อเรื่องกล่าวถึงเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกพ่อเลี้ยงบังคับให้เดินขายไม้ขีดไฟ ท่ามกลางความหนาวเย็นในคืนวันส่งท้ายปีเก่า เด็กหญิงกำลังจะทุกข์ทรมานเนื่องจากความหิวและความหนาวเย็น เธอจึงจุดไม้ขีดไฟเพื่อให้ความอบอุ่นกับร่างกาย เมื่อเธอจุดไม้ขีดไฟแต่ละก้าน เธอก็ได้ระลึกถึงความสุขที่เคยมี ความรักที่เคยได้รับจากคุณยายที่เสียชีวิตไปแล้ว ในเช้าวันปีใหม่ ชาวเมืองที่เดินผ่านมาได้พบกับร่างไร้ชีวิตของเด็กหญิง กับก้านไม้ขีดไฟที่ถูกจุดแล้วอยู่รอบตัวเธอ

เป็นเรื่องราวนิทานในวัยเด็กที่ ดูหรืออ่านมานานแล้ว ทำให้ผมนึกถึงเมื่ออากาศหนาวช่วงปีใหม่ปีนี้ 2011

ที่มาข้อมูล wiki (TH)  , wiki (ENG)

สิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้น มันคือความฝันหรือเรื่องจริง

“เมื่อมันไม่ได้เกิดขึ้น แสดงว่าผมฝันไปหรือมันเป็นเรื่องจริง” เป็นประโยคหนึ่งที่ถามมาในความคิดช่วงเวลาหนึ่ง

เลยยกคำหนึ่งขึ้นมาเพื่อจะอธิบายคำถามนั้น ” เรื่องจริงที่ว่าเราเลิกกันแล้ว ” ความหมายมันถูกสร้างให้อยู่ในสองส่วน

คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น กับ เรื่องที่ผมคิดเอง (สิ่งที่ไม่เกิดขึ้นจริง)

มันเหมือนกับความฝันที่สร้างไม่เสร็จ….หลังจากนั้นผมก็สร้างโลกของผมเองในความฝัน มันถูกตัดเข้ามาในโลกนี้เป็นบางครั้ง

ผมคิดว่า…….โลกที่ไม่มีจริง เกิดขึ้นทั้งตอนนอนและตอนตื่น

ช่วงเวลาที่ผมใช้อยู่ในโลกไหนโลกหนึ่งนานเกินไป……..ทำให้ตัวผมเองห่างจาก……..อีกโลกหนึ่ง

แต่ทั้งหมดนั้นมีประโยชน์ต่อตัวผมเองมาก ทำให้ผมเข้าใจ ตัวเองมากขึ้น

 

 

1 ปี เท่ากับ 365 วัน ..

วันเวลาที่เดินไปข้างหน้า …แต่บางอย่างในตัวผมมันเดินตามเวลานั้นไม่ทัน

ผมเองที่เคลื่อนที่ช้าลง ……… อาจเพราะว่าเป้าหมายที่ไม่ชัดเจน หรือว่า เพราะรอบางอย่าง

แต่สิ่งหนึ่งที่เข้าใจ  คือ หน่วยนับ ของความสุข และความทุกข์นั้น แยกออกจากกัน

ไม่สามารถ นำมาหักออกหรือทดแทนได้

ความทุกข์ยังคงเหมือนเดิม และความสุขก็ยังมีมาให้ได้รับ

เราพกพาเรื่องราว ทั้งสองอย่างนั้น เดินทางไปกับตัวเรา ตลอดไป

 

ที่มา ภาพ

จากวันนั้น

จุดอ่อน ที่เกิดขึ้นหลังจากวันนั้น มันยังคงเป็นอย่างนั้น เสมอ
แม้นจะมีเหตุผล แต่เราก็หมดความเชื่อ จากวันนั้น ไปแล้ว

หลังจากวันนั้น

หลังจากวันนั้น สิ่งที่ทำให้ผมรู้จักและเด่นชัด คือความอ่อนแอในตัวผม

จุดอ่อนที่ผมไม่เคยเจอ คุณเป็นคนที่ค้นพบมัน คุณอาจไม่รู้ แต่ผลลัพธ์ของมันไม่มีวันเปลี่ยน

เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากคำว่า รักและผูกพันธ์ ทีคุณหามันเจอในตัวผม

…..

สายรุ้งที่สวยงาม

พึ่งดูหนังเกาหลีเรื่องนึงจบ คู่รักคู่นึงได้ เปรียบเทียบ ความสัมพันธ์ที่น่าสนใจเหมือนกัน

เค้าเปรียบเทียบถึงสายรุ้งที่สวยงามที่เรามองเห็น

เปรียบได้เหมือนกับตอนที่เรามองคนรัก มันสวยงามยากที่จะหาอย่างอื่นมาทดแทน

แต่เมื่อเราต้องการเข้าใกล้สายรุ้งนั้น  มันก็จะหายไปไม่มีให้เห็น

เราอยู่ตรงนี้ดีกว่า …เห็นแล้วมีความสุข